Van burn-out naar natuurlijk leiderschap: het ontstaan van L’Eefje Leven
Bijgewerkt op: 7 sep
L’Eefje Leven ontstond niet vanuit een uitgetekend ondernemingsplan, maar vanuit mijn persoonlijke zoektocht naar een leven en een job die werkelijk bij mij passen. Een weg van doorgaan en stilvallen, zoeken en proberen, vallen en opnieuw richting kiezen.
Wanneer doorgaan niet meer lukt
Lange tijd was ik vooral goed in functioneren.
Ik voelde snel aan wat anderen nodig hadden, nam veel verantwoordelijkheid op en probeerde aan verwachtingen te voldoen. Ik was betrokken, gedreven en sterk. Mijn hoofd kon veel aan en vond altijd wel een reden om verder te gaan.
Mijn lichaam vertelde intussen een ander verhaal.
Ik merkte onvoldoende wat alle prikkels, verantwoordelijkheden en verwachtingen met mij deden. Ik paste mij aan, overschreed mijn grenzen en ging door tot mijn lichaam uiteindelijk niet meer mee wilde.
Mijn burn-out dwong mij om stil te vallen.
Wat toen voelde als falen, werd achteraf bekeken een belangrijk kantelpunt. Ik kon niet langer uitsluitend leven vanuit wat moest, hoorde of van mij verwacht werd. Ik moest onderzoeken wie ik was wanneer ik niet voortdurend probeerde te voldoen.
Herkenning in hoogsensitiviteit
Tijdens mijn zoektocht kwam ik in aanraking met het thema hoogsensitiviteit. Voor het eerst vond ik woorden voor ervaringen die ik voordien moeilijk kon verklaren.
Waarom verwerk ik gebeurtenissen zo diep?
Waarom voel ik spanningen en emoties van anderen zo snel aan?
Waarom heb ik na intense momenten zoveel hersteltijd nodig?
Waarom raakt onrecht mij zo sterk?
Waarom merk ik mijn grenzen soms pas op wanneer ik er al ver overheen ben?
Die herkenning bracht opluchting, maar de aanvaarding volgde niet vanzelf.
Ik zag mijn gevoeligheid aanvankelijk vooral als iets wat mijn leven moeilijker maakte. Ik wenste soms dat ik minder zou voelen, minder zou nadenken en gemakkelijker afstand kon nemen.
Gaandeweg begreep ik dat aanvaarding niet betekent dat je elk aspect van jezelf prettig moet vinden. Het betekent dat je stopt met vechten tegen wie je bent en leert onderzoeken wat je nodig hebt.
Mijn gevoeligheid hoefde niet weg. Ik moest leren begrijpen wat ze mij vertelde en hoe ik ermee kon samenwerken.
Leren luisteren naar mijn lichaam
Herstellen van een burn-out betekende voor mij meer dan rust nemen. Ik moest opnieuw leren luisteren naar signalen die ik lange tijd had genegeerd.
Ik begon mezelf andere vragen te stellen:
Wanneer verlies ik energie?
Welke omgevingen ondersteunen mij?
Waar ga ik over mijn grenzen?
Welke verantwoordelijkheden draag ik die eigenlijk niet van mij zijn?
Waar krijg ik opnieuw beweging en levenslust van?
Welke keuzes passen bij mijn waarden?
Hoe wil ik werkelijk leven en werken?
Dat proces verliep niet in een rechte lijn. Het was een weg van vallen en opstaan.
Soms voelde ik duidelijk wat bij mij paste. Op andere momenten nam mijn hoofd het opnieuw over en duwde ik mezelf terug in oude patronen. Ik leerde steeds opnieuw het verschil herkennen tussen handelen vanuit angst en verwachtingen of kiezen vanuit vertrouwen en verbinding met mezelf.
Nieuwe inzichten via mijn kinderen
Mijn zoektocht kreeg een extra laag toen ik kenmerken van hoogbegaafdheid bij mijn kinderen begon te herkennen.
Door mij te verdiepen in hun manier van denken, voelen en waarnemen, keek ik ook met andere ogen naar mezelf. Ik herkende het snelle en brede denken, het zien van verbanden en mogelijkheden, de behoefte aan autonomie, rechtvaardigheid, betekenis en diepgang.
Ook bepaalde innerlijke tegenstellingen werden duidelijker:
uitdaging nodig hebben en tegelijk snel overprikkeld raken;
sterk naar vernieuwing verlangen en daarna herstel nodig hebben;
veel mogelijkheden zien en daardoor moeilijk kunnen kiezen;
diepgaande verbinding zoeken en zich terugtrekken wanneer het te intens wordt;
sterk gedreven zijn en vervolgens volledig leeglopen;
authentiek willen leven en zich toch voortdurend aanpassen.
Deze inzichten waren voor mij geen nieuw hokje. Ze boden taal voor ervaringen die al veel langer aanwezig waren.
Ze hielpen mij om mijn eigen levensverhaal met meer begrip en mildheid te bekijken.
Niet langer mezelf passend maken voor een job
Ook professioneel moest er iets veranderen.
Lange tijd stelde ik mezelf de vraag: Welke job past bij mij? Gaandeweg werd dat een andere vraag:
Hoe kan ik werk creëren dat aansluit bij wie ik ben, wat ik belangrijk vind en hoe mijn systeem functioneert?
Ik wilde mezelf niet langer voortdurend passend maken voor een functie, organisatie of vaststaand verwachtingspatroon. Ik wilde mijn werk vormgeven vanuit mijn kwaliteiten en behoeften.
Ik heb nood aan betekenis, diepgang en autonomie. Ik wil breed en creatief kunnen denken, oprecht met mensen verbinden en aandacht hebben voor hun volledige verhaal. Ik heb afwisseling en beweging nodig, maar ook voldoende ruimte om te vertragen en te herstellen.
Bovenal heb ik de natuur nodig.
De natuur als bron van herstel en richting
De natuur is voor mij geen mooi decor. Ze is een noodzakelijke hulpbron.
Wanneer mijn hoofd vol zit of ik te veel prikkels heb opgenomen, helpt wandelen mij om opnieuw te vertragen. Mijn ademhaling wordt rustiger, mijn zintuigen keren terug naar het huidige moment en ik voel beter wat er in mijn lichaam gebeurt.
In de natuur hoef ik niets op te lossen of te bewijzen. Er ontstaat opnieuw ruimte om te voelen, helder te denken en richting te kiezen.
Ook paarden kregen een belangrijke plaats in mijn werk. Ze reageren niet op het verhaal dat we over onszelf vertellen, maar op wat ons lichaam, onze spanning, intentie en grenzen werkelijk uitdrukken. Daardoor kunnen ze op een heel directe manier zichtbaar maken wat aandacht vraagt.
Zo ontstond L’Eefje Leven
Stap voor stap kwamen mijn persoonlijke ervaringen en professionele achtergrond samen.
Mijn sociologische blik, mijn ervaring met welzijn en leiderschap en mijn opleidingen in gezondheidsbegeleiding, wandelcoaching, paardencoaching en lichaamsgericht werken bleken geen losse onderdelen. Ze vormden samen één natuurlijke beweging.
Zo ontstond L’Eefje Leven: een praktijk waarin ik mensen begeleid om terug te keren naar hun essentie en van daaruit bewust leiding te nemen over hun leven, werk en gezondheid.
Ik help mensen om hun behoeften, talenten, kwaliteiten, valkuilen en grenzen beter te leren kennen. Niet alleen met hun hoofd, maar ook door te vertragen, te voelen en te ervaren.
Wat natuurlijk leiderschap voor mij betekent
Natuurlijk leiderschap betekent niet dat je altijd sterk bent, alles onder controle hebt of precies weet waar je naartoe gaat.
Het betekent dat je:
jezelf beter leert kennen en aanvaarden;
signalen van je lichaam ernstig neemt;
verantwoordelijkheid neemt voor je keuzes;
grenzen leert herkennen en aangeven;
mild blijft wanneer het even minder goed gaat;
keuzes maakt vanuit je waarden en behoeften;
je leven en werk vormgeeft vanuit wie je bent.
Voor mij betekent leiderschap vooral dat je jezelf niet langer voortdurend verlaat om te voldoen aan wat de buitenwereld verwacht.
Mijn weg blijft er een van proberen, leren en bijsturen. Maar ik weet vandaag beter waar mijn kompas ligt.
Terug naar je essentie. Leiding nemen vanuit je natuur.
Opmerkingen